Ritstífla, annar kafli

Ólíkt því sem var skrifað í fyrsta kafla eru til þeir sem halda því fram að það sé ekki til neitt sem heitir ritstífla hjá rithöfundum. Hvernig myndi það annars líta út lögreglan fengi löggustíflu og gæti ekki löggað, rafvirkin tengistíflu og gæti ekki tengt og stærðfræðingurinn reiknistíflu og gæti ekki reiknað. Þetta gerist ekki, þetta eru allt atvinnumenn.

Þeir taka allir á aðstæðum eins og þær koma fyrir hverju sinni og leysa vandamálin eins og þau koma þeim fyrir sjónir hverju sinni. Ef rithöfundurinn lendir í vandræðum með að skrifa um það sem hann hafði ætlað sér frá upphafi, skrifar hann bara niður þau orð sem "koma til hans" þá stundina og notar þau í eitthvað annað. Hann veit að réttu orðin í það sem hann upphaflega ætlaði sér að skrifa koma til hans þegar "skrifgleðin sleppur út".

Ritstífla, fyrsti kafli

Öll höfum við staðið okkur að því að einhvern tíman hugsað, “hvernig í andsk... á ég að skrifa þetta”, þegar við sitjum og ætlum að koma hugsunum okkar á blað. Algjör ritstífla! Skrifgleðinni má stundum líkja við hugmyndaríka og kjaftaglaða, en svolítið seinheppna persónu sem óvart hefur lokað sig inni í næstum hljóðeinangruðu skoti einhversstaðar í hausnum á manni.  Maður kallar og leitar að skrifgleðinni...einhvern veginn svona:

-Hvar ertu?!
-...g er hé..a..!
-Hvar?
-Sama st.. og ..ðast..!
-Læstist þú aftur þarna inni?!

Maður veit svosem að það á eftir að taka óratíma að ná skrifgleðinni út úr hálfhljóðeinangraða herberginu og við verðum að klára að skrifa þennan tölvupóst eða ritgerð NÚNA, það á að vera búið að senda þetta eftir hálftíma.

Eina sem hægt er að gera er að reyna að skrifa þetta samt með hjálp skrifgleðinnar sem nú er mjög takmörkuð. Það sem á að skrifa um vitið þið bæði þú og skrifgleðin efnislega séð, en það er ótrúlega pirrandi að bara heyra annaðhvert orð af því sem hún er að segja þarna inni í herberginu sem enn einu sinni hefur hrokkið í baklás. Maður getur svona næstum því áttað sig á því hvað hún segir, heyrir að það er eitthvað alveg hrikalega snjallt sem hreinlega vellur upp úr henni þarna á bak við hurðina, en maður nær ekki að heyra nema kanski tæplega helminginn af því til að skrifa niður.

Svo sendir maður frá sér tölvupóstinn, ritgerðina eða hvað það nú var sem þurfti að senda eða skila inn, vitandi að það er hellingur af hugmyndum eftir sem ekki komust á blað. Og iðullega gerist það að skömmu eftir að maður hefur sent efnið frá sér hoppar hurðin að hlóðeinangraða skotinu í hausnum á manni úr lás og skrifgleðin kemur út og nú veður á henni. Spurningunum frá henni rignir yfir mann, “skrifaðir þú um það sem ég sagði um þetta?”, “þú hefðir átt að mynnast á það sem ég sagði um hitt!”.

Þetta er af fólki í kring um okkur kallað að vera vitur eftir á, en sjálf vitum við alveg hvernig þetta gekk fyrir sig, ekki satt? Við vitum líka vel að þetta var ekki síðasta skiftið sem skrifgleðin á fyrir slysni eftir að læsast inni í skotinu hljóðeinangraða, við þurfum bara að finna upp á einhverri fljótlegri og góðri lausn á hvernig á að ná henni út næst...

Presturinn í stólinn sté, stóð hann þar og pissaði.

Flámæli var skemmtilegur og á árum áður nokkuð algengur framburður. Það sem einkenndi flámæli var að i og u voru borin fram sem e og ö. Orðið skyr varð sker og flugur urðu flögur. En það gerðist líka í nokkrum tilfellum að e varð að i og ö varð að u, sem gerði það að verkum að sker varð að skyri og flögur urðu að flugum. Mörgum þótti þetta ruglingslegt og eftir því sem ég kemst næst var flámælið tekið fyrir og meira eða minna útrýmt í skólum landsins á fyrri hluta síðustu aldar. Það er nú að mestu horfið, hvort sem það er að þakka skólunum eða einhverju öðru og er nú nær eingöngu að finna í framburði elstu kynslóðarinnar.

Stöndum vörð um flámæli, annars munu komandi kynslóðir gleyma perlum eins og þessari
(Stöndöm vörð öm flámæle, annars mönö komande kynslóðer gleyma perlöm eins og þessare):

Prestörenn í stólenn sté,
Stóð hann þar og pessaðe.
Söfnöðörenn óð upp í hné,

Og ein kerlengen drökknaðe.